براساس این گزارش، آیت الله محمدتقی مصباح یزدی مفسر و استاد برتر اخلاق در این مراسم با تجمید و تجلیل از مجاهدت‌های امام راحل و مقام معظم رهبری، گفت: در چنین شرایط سخت و سنگین علیه اسلام و انقلاب، دستیابی به پیشرفت‌های عظیم علمی، صنعتی و نظامی شده است که دوست و دشمن را متعجب کرده است.

وی افزود: پیشرفت‌هایی در ایران اسلامی و در این شرایط حاصل شده که دوستان را نیز متعجب کرده است؛ تحول عظیمی که در حوزه‌های علمیه و موضوع و گستره تحقیقات و توسعه مراکز علمی و پژوهشی و افزایش مراودات اساتید حوزه و اساتید دانشگاه‌های ایران و سراسر جهان رخ داده است، قابل توجه است.

مصباح یزدی اظهارکرد: استفاده از امکانات و بهره‌گیری از شرایط، نکات مهمی است که باید نسبت به این موضوع پاسخگو باشیم که متاسفانه آن‌گونه که باید و شاید از این نعمات بی‌نظیر برای پیشرفت‌ها به‌خصوص در زمینه‌های علمی، فرهنگی، علوم اسلامی و دینی بهره نگرفتیم.

وی گفت: به طور کلی به نظر می‌رسد که هنوز برای بسیاری از کسانی که می‌بایست در حرکت علوم انسانی اسلامی حرکت جدی داشته باشند، موضوع اصلی از این فعالیت‌ها به درستی روشن نشده است؛ این افراد هم در حوزه و هم در دانشگاه حضور دارند که می‌گویند منظور شما از علوم انسانی اسلامی چیست؟

رئیس موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره) بیان کرد: اطلاع رسانی در حد وسیع در عرصه ارائه فعالیت‌های علوم انسانی اسلامی لازم و ضروری است؛ وقتی از اسلامی کردن علوم انسانی سخن می‌گوییم، باید مفردات و واژه‌های آن را در حوزه تصوری به خوبی تبیین کنیم.

وی گفت: وقتی حوزه تصوری انجام شد به عرصه تصدیق می‌رسیم و روابط آن را تنظیم خواهیم کرد؛ پس از تشکیل نظام اسلامی، اسلامی کردن دانشگاه‌ها و علوم انسانی مطرح شد ولی این مبحث هنوز در سطح عموم، تبیین نشده است.

اندیشمند فلسفه اسلامی تصریح کرد: درست است که علوم و موضوعات خاص داریم که در چارچوبه‌های خود بحث می‌کنند، ولی حتی در تشخیص و شناخت موضوع نیز باهم اختلاف داریم؛ ما که می‌گوییم موضوع این علوم انسانی است، باید مشخص کنیم که از چه انسانی سخن می‌گوییم؟ آیا از انسان به مثابه یک موجود زنده با شاخص‌های فیزیکی بحث می‌کنیم یا اینکه در خصوص ماهیت انسان بحث می‌کنیم.

وی افزود: انسان هیچگاه نمی‌گوید که این هیکل، انسان است، بلکه کودکی نیز مرحله‌ای از وجود انسانی است، ولی انسان حقیقی از منظر اسلام، آنی است که به قول قرآن کلیت این انسان مبعوث می‌شود؛ زنده شدن، ماهیت و کارکرد قطعی انسان نیست بلکه انسان مبعوث می‌شود و این بعثت تا ابد ادامه دارد.

مصباح یزدی اظهار کرد: این تعریف اسلام را در کنار تعریف انسان در دانشگاه‌های غربی در کنار هم بگذارید تا مشخص شود که تعریف انسان در چه مرتبه و جایگاهی قراردارد؛ اینکه انسان و وجود انسانی او پس از مرگ و تا ابد ادامه یابد، انسانی را سوای انسانی که در مراکز غربی معرفی می‌شود، تعریف می‌کند.

وی گفت: پس از این تعریف می‌توانیم به عوامل محیطی پیش از انعقاد نطفه و در حین باداری و پس از تولد و عوامل محیطی و خانواده و… به بحث اختیار و اراده بپردازیم؛ وقتی این مباحث مطرح شود می‌توانیم از مسئولیت و وظیفه نیز سخن بگوییم ولی اگر این تعاریف را قبول نداشتیم قطعا به چنین جایگاهی نمی‌رسیم.

رئیس موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره) با اشاره به دوران جنینی دوم در زندگی انسان بیان کرد: در دوران جنینی دوم، اختیار نقش اساسی را ایفا می‌کند و همین اختیار تکلیف انسان را برای قرارگرفتن در ابدیت مشخص می‌کند.

وی با ذکر این مطلب که برخی از روانشناسان غربی، بدن را تنها در فعل و انفعالات بدن تعریف می‌کنند، گفت: روان شناسی با این تعریف جزو شاخه‌ای از زیست شناسی قرار می‌گیرد؛ آیا مساله روانشناسی غربی و مصطلح با روان شناسی اسلامی یکی است؟

اندیشمند فلسفه اسلامی تصریح کرد: اگر راه تحقیق صحیح را تنها تجربیات عینی منتج به حس بدانیم، بسیاری از علوم اجتماعی از دامنه علم خارج می‌شوند زیرا این علوم از جمله خداشناسی و… در آزمایشگاه قابل اندازه‌گیری و طبقه بندی نیستند.

وی افزود: ارزش‌های الهی با تجربه حسی قابل اندازه‌گیری نیست؛ برخی از فلاسفه مغرب زمین می‌گفتند که اخلاق نیز یک اصل به اصطلاح «من درآوردی» است زیرا اصل، قدرت است و تمام امورات بر حسب قدرت شکل گرفته است و اصولی چون اخلاقیات و رحم محلی از اعراب ندارد.

مصباح یزدی اظهار کرد: اگر معقتد شدیم که در کنار حس، منبعی به نام عقل وجود دارد که حقایقی را درک می‌کند و بر اساس آن بدیهیات و در نهایت براهین شکل می‌گیرد و در نتیجه، نتایج یقینی استحصال می‌شود همه این امور عینیت پیدا می‌کند.

وی گفت: حس و تجربه، اعتبار خود را از عقل می‌گیرند زیرا حس نیز ممکن است به خطا بیفتند؛ تا بدیهیات عقل حاصل نشود، اداراکات حسی نیز محلی از اعراب ندارند؛ وقتی عقل، خدا و پیامبر را اثبات کرد باب دیگری برای مبدا شناخت باز می‌شود؛ وقتی در دانشگاه‌ها این مساله حل نشده است که آیا دین یک مقوله علمی حسی یا یقینی است، نمی‌توانیم نظر درستی در این باب ارائه دهیم.

رئیس موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره) با ذکر این مطلب که هنوز برخی از اساتید دانشگاه تصور می‌کنند همه علوم باید در حوزه تجربی و حسی خالصه شود، بیان کرد: تصور بسیاری از اساتید محترم دانشگاه‌های ما در چنین فضایی است ولی این مباحث را به‌روز نمی‌دهند؛ اما سوال این است که برای حل این معظل چند کتاب و مقاله نوشته شده و چند نشست تخصصی در زمینه تبیین این موضوع برگزار شده است تا نگاه اساتید در یک آوردگاه علمی نقد و بررسی شود.

وی گفت: اصل برای ما یقینیاتی است که پشتوانه آن بدیهیات عقلی است؛ امروزه گرایشی که بیش از ۲هزار سال پیش بین گروهی از مردم (شکاکیت) مطرح بود امروز برای برخی از دانشمندان نیز وجود دارد؛ گاهی می‌بینیم که یک استاد برجسته به دلیل همین شکاکیت نمی‌تواند به یک نگاه و دلیل روشمند علمی و تحقیقی مشخص برسد.

اندیشمند فلسفه اسلامی تصریح کرد: برای اینکه برای روش تحقیق انگیزه داشته باشیم باید بدانیم که به دنبال چه چیزی هستیم؛ اگر تمام فعالیت‌های علمی ما به پیشرفت رفاه و زندگی مادی ختم شود و حتی الزام عدالت نیز به راحتی مردم تعبیر شود، در حقیقت کودکی هستیم که به سن ۸۰ سالگی رسیده‌ایم.

وی در پایان سخنانش بیان کرد: شناخت موضوعات و مسائل و روش کار و بحث، سه عرصه‌ای است که می‌تواند ما را به شناخت ماهیت علم دینی برساند؛ اعتبار سنجی روش‌ها در این عرصه بسیار مهم و اثرگذار است؛ هیچ چیزی با بی‌نهایت قابل مقایسه نیست و شناخت این ماهیت بی‌نهایت را می‌توان با شناخت‌های کودکان مقایسه کرد.

آیت‌الله حاج‌آقا مرتضی تهرانی دوره سطح علوم حوزوی را در نوجوانی گذرانید و در سن ۱۸ سالگی با مهاجرت به قم در زمره جوان‌ترین شاگردان درس خارج مرحوم آیت‌الله‌العظمی بروجردی و حضرت امام خمینی قرار گرفت. هنگام عزیمت ایشان به قم، باوجودآنکه پدر بزرگوارشان با عموم مراجع وقت، مراوده داشتند، اما به مرتضایش، پیوند خاص با حاج‌آقا روح‌الله را توصیه کرد.

حاج آقا مرتضی در طول سالیان اقامت در قم همپای دوست صمیمی‌اش مرحوم حاج‌آقا مصطفی خمینی از مائده حکمت، معرفت و اخلاق امام خمینی بهره مستوفی می‌گیرد. اما انس و محبت متقابل بین حاج آقا مرتضی و حضرت امام خمینی فراتر از استاد و شاگردی بود. تا آنجا که حتی در برخی تابستان‌ها که امام در روستای امام‌زاده قاسم تهران مستقر می‌شدند، حاج‌آقا مرتضی از بیشترین انس و مجالست با مراد محبوب خود برخوردار بود و گاهی با اشاره امام به‌طور شبانه‌روز در محضر معظم له ماندگار می‌شد.

عشق و علاقه به امام، حاج‌آقا مرتضی را در نیمه دوم دهه ۴۰ نیز به نجف اشرف کشاند و در همان فرصت راقم این سطور توفیق یافت تا ۴۷ سال پیش به‌طور خصوصی بخشی از کفایهالاصول را در محضر ایشان به شاگردی بنشیند.

بِسمِ‌اللّه الرَّحمنِ الرَّحیم. اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِ الْعالَمین. وَ صَلَّی اللهُ عَلی مُحمَّدٍ وَ آلهِ الطّاهِرین و لَعنهُ اللهِ عَلَی أعدائِهِم أجمَعین.

با آن که ضربان قلبم چهل تا چهل و پنج در دقیقه است، اما صحبت درباره موضوع مورد نظرم را لازم می‌دانم بنده این طور فکر کرده‌ام که ابتدا اشاره‌ای داشته باشم به ذاتیات آیه‌الله خامنه‌ای «سلام‌الله علیه» که تقریباً از پانزده ـ شانزده سالگیِ ایشان اطلاعِ نزدیک دارم و تصورم بر این است که ایشان اگر از این صحبت مطلع شوند، یکی دو نکته را تعجب خواهند کرد که بر حسب ظاهر جز خودشان اطلاع نداشته‌اند و این در حافظه و اطلاعات‌ من هست.

و بعد وارد تصمیم‌های ایشان می‌شوم و مأخذ حرکت ایشان را هم عرض می‌کنم که کدام ‌یک از این ذاتیات است و بعد هم اشاره‌‌ای می‌‌کنم به آنچه که به عنوان نقیصه در جامعه دیده می‌شود و این را با استدلالی که در ذهنم هست بیان خواهم کرد.

البته این نقیصه‌ای که در جامعه وجود دارد، منحصر به زمان ایشان نیست و از زمان امیرالمؤمنین«صلوات‌الله علیه» و بلکه از زمان رسول اکرم «صلوات‌الله علیه» بوده است و در زمان ما هم بوده و مواردش هم در ذهنم هست که اشاره می‌کنم. یعنی فاعل در فاعلیت خودش تام است، ولی قابل در قابلیت خودش تمامیت ندارد و قهراً این نقایص به چشم می‌خورند و کسانی که قدرت تحلیل مسئله را آن‌ طوری که صحیح است، ندارند، به اشتباه در نسبت مبتلا می‌شوند.

بنده در حدود 62- 63 سال پیش به تبعیت از مرحوم والدم «رضوان الله تعالی علیه» از تهران به مشهد مقدس هجرت کردم.

….آقا هم به اتفاق اخوی بزرگشان آقای سید محمد یک پنج‌شنبه به منزل ما تشریف آوردند. آن موقع حدود ۱۶ سال داشتند. در همان جلسه اول توجهم به ایشان جلب شد. علتش هم این بود که شواهدی را در چهره مبارک ایشان دیدم.

..شش ماه هم بیشتر مشهد نبودم و بعد به قم آمدم.. ایشان هم بعد به قم مشرف شدند و خدمتشان ارادت داشتیم و زیارتشان می‌کردیم. خدای متعال این بزرگوار را در حوزه درس مرحوم آیت‌الله حاج شیخ مرتضی حائری سوق داد. بنده ایشان را از آن زمان صاحب ذاتیات مثبت یافتم.

 مسئله دیگری که عرض کردم شاید ایشان اطلاع ندارند که من در جریان هستم، خوابی بود که ایشان در مشهد دیدند و این خواب را به کسی که معروف بود، خوب تعبیر می‌کند، عرضه کردند و جوابی که آن شخص داد ـ خدا رحمتش کند. آدم خوبی بود و در تهران هم به منزل ما هم می‌آمد ـ یک تعبیر اجمالی بود و به آقا عرض کرد که این رؤیای صادقه است و نشان می‌دهد آینده فوق‌العاده دارید. آن روزها مرجع داشتیم، ولی به نظر معبّر نیامده بود که بالاتر از مرجعیت هم هست.

پیدا بود که رؤیای صادقه است. ایشان خواب را گرفتند و اجمالاً کشف کردند که یکی از مقدرات حق‌تعالی این است که مسیر ایشان در زندگی یک مسیر استثنایی و غیرمشابه با دیگران شود.

یکی از ذاتیات ایشان که اشاره می‌کنم، بلندهمتی ایشان است. یعنی آن‌ قدر این روح پاکیزه و لطیف و بزرگ است که وقتی ایشان این تعبیر را شنید، از آن موقع تدریجاً خودش را برای فعلیت این منزلت آماده کرد و از این حرکت اختصاصی و استثنایی هم هیچ غفلت نورزید.

خصیصه دیگر ایشان این بود که نسبت به والدین تأدب، تواضع، فروتنی و اطاعت بسیار زیادی داشتند. خیلی زیاد که از عرفیت خارج است، به‌خصوص نسبت به پدر بزرگوارشان. عجیب بود. آنها هم حتماً اثر وضعی دارد و پیدا بود که حق تعالی تعبیر همان خواب را برای ایشان تقدیر کرده است و باید منتظر باشیم که خدا ایشان را به آن منزلت برساند.

ایشان قم هم که مشرف شد، ازجمله درس مرحوم آقای حائری که می‌رفتند، کمال دقت را داشتند و کار می‌کردند و دریافتی ایشان از درس خارج، به‌خصوص درس خارج مرحوم آقای حائری که خارج دقیقی بود و خارج مکاسب بود، اگر کسی مانند آقا «سلام‌الله علیه» 6 ماه درس ایشان می‌رفت، کافی بود که روش استنباط و تلاش و کار و کوشش در فقه و مبادی فقه را کاملاً بیاموزد.

رئیس هیأت دولت، با تأکید بر اینکه دانشگاه‌ها باید مهارت محور باشند، افزود: «محور اصلی در دانشگاه نباید علم باشد، البته علم در بسیاری از امور پایه مهارت و پیشرفت و توسعه است اما نباید صرفاً به علم اکتفا شود، علم باید در کنار نیازمندی‌های جامعه قرار بگیرد. اینکه برای فارغ‌التحصیلان دانشگاه، شغل به اندازه کافی نیست، ممکن است دلایل مختلفی بیان شود اما بی‌تردید فارغ‌التحصیل دانشگاه مهارت‌محور بهتر و زودتر از فارغ‌التحصیل دانشگاهی که حافظه‌محور بوده می‌تواند شغل مناسب پیدا کند».
وی در ادامه سخنان خود با عنوان اینکه علم در گذشته بعد از چندین سال دو برابر می‌شد، خاطر نشان کرد: «امروز باید بگوییم که علوم مختلف پس از چند روز دو برابر می‌شود و چه بسا در آینده فرصت آن باز هم کمتر شود. پیشرفت دانشگاه باید با سرعت علم منطبق شود. امروز در دانشگاه‌ها کتب سال‌های گذشته تدریس می‌شود و علم استادان هم به چند سال پیش تعلق دارد، ضمن اینکه دانشجو هم برای چند سال آینده وارد بازار کار و مسئولیت می‌شود، لذا باید بررسی شود که چگونه می‌توان به دانشجو مهارتی آموخت که در چند سال بعد نه تنها از علم عقب نباشد، بلکه بتواند پیش‌رو و پیشتاز هم شود».
دکتر روحانی، با تأکید اینکه امروز شرایط در حوزه علم و دانش نسبت به گذشته کاملاً تغییر کرده است، افزود: «باید دانشجویان خود را برای فردایی که از امروز کاملاً متفاوت است، آماده کنند. امروز ماشین و تکنولوژی جای انسان را گرفته است و همه چیز در حال تحول است و هوش مصنوعی و ابررایانه‌ها پیش‌بینی‌هایی در کمترین زمان ممکن انجام می‌دهند که چه بسا صدها دانشمند با ساعت‌ها کار شبانه‌روزی نتوانند، کار یک ساعت آن کامپیوتر را انجام دهند».
رئیس هیأت دولت، با تصریح اینکه امروز تحولات علمی بسیار سرعت گرفته و بار مسئولیت دولت هم در این زمینه بسیار سنگین است، گفت: «امروز باید توجه داشته باشیم که چگونه می‌توان دانشجو را برای دنیای فردا آماده کنیم. امروز راه دانش و علم متفاوت‌تر از گذشته است و باید کاری کنیم که دانشجو نه تنها برای دنیای فردا آماده‌تر شود، بلکه وسایلی فراهم شود که همیشه در حال آموزش باشد».
رئیس جمهور، خاطر نشان کرد: «با خودکفایی دانشگاه در زمینه مالی و بودجه موافقم و معتقدم درآمد دانشگاه می‌تواند از طریق عرضه تحقیقات و پژوهش‌ها مفید باشد و باید تحقیقاتی در دانشگاه صورت بگیرد که با ارزش بسیار بالا در دنیا و جامعه متقاضی داشته باشد. اتصال دانشگاه به مراکز تولیدی و صنعتی یک ضرورت است و در این جهت اقدامات خوبی انجام شده است و باید چنین اقداماتی شتاب بگیرد».
وی افزود: «امروز دانشگاه‌های برجسته جهان تقریباً خودکفا هستند و دانشگاه‌های ما این پتانسیل و قدرت را دارند که روی پای خود بایستند و در این جهت بهترین کار این است که دانشگاه به بخش خصوصی متصل شود چرا که بخش خصوصی بهتر از دولت می‌تواند در امور اقتصادی مؤثر واقع شود».
دکتر روحانی، در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به برگزاری انتخابات مجلس شورای اسلامی در سال جاری گفت: «در پایان امسال انتخابات بسیار مهم مجلس شورای اسلامی را در پیش رو داریم و دانشگاه‌ها همیشه در همه انتخابات کشور نقش بسیار ارزشمندی داشته‌اند و همواره فضای دانشگاه‌ها، فضای جامعه را نیز انتخاباتی و گرم کرده است. سرنوشت آینده کشور را انتخابات تعیین و تأیید می‌ِکند و با همه نقص‌ها و اشکالاتی که گفته می‌شود، باز هم بهترین راه برای شکستن افراط‌گرایی، اصلاح جامعه، شایسته‌سالاری و حاکم شدن افکار به حق مردم، صندوق رأی است و هیچ راه دیگری نداریم و این را به‌عنوان کسی می‌گویم که عمر خود را در تجربه سیاسی و علمی گذرانده است».

رئیس هیأت دولت، افزود: «همه باید خود را آماده کنیم که هر کسی که بهتر و شایسته‌تر برای آینده کشور است و آماده فداکاری بوده و از دانش و فکر لازم برخوردار است را انتخاب کنیم و از طرف دیگر هر کسی که خودش را شایسته می‌داند، نامزد شود. در این موضوع هیچ اهمیتی ندارد که انتخاب بشود یا نشود و یا بگویند صالح است و یا صالح نیست».

وی تصریح کرد: یکی از مسائل مهم سال جاری موضوع انتخابات است و اگر انتخابات باشکوه، پررونق و با حضور اکثریت مردم را در سراسر کشور شاهد باشیم، این حضور قدرت سیاسی کشورمان را در دنیا بالا برده و دشمنان می‌هراسند و متوجه می‌شوند که فشار و تحریم‌های آنان اثرگذار نبوده و مردم همچنان به آینده کشور خود امیدوار هستند. امید، اولین و مؤثرترین عامل در پیشرفت و توسعه جامعه است و بی‌تردید اگر همه از روحیه امید برخوردار شوند، در آن صورت به نتیجه مطلوب هم خواهیم رسید».

رئیس جمهور، در ادامه سخنان خود با طرح این سوال که پیشرفت و آینده کشور در سایه تعامل یا تقابل با دنیا است، گفت: «ممکن است پاسخ به این سوال آسان باشد اما این مسأله‌ای راهبردی است که ۴۱ سال است به جواب روشن و قاطع در این زمینه نرسیده‌ایم. یک عده بر تعامل سازنده و عده‌ای نیز بر تقابل مستمر با جهان تأکید دارند. یک عده معتقدند که مشکلات موجود جز با قدرت‌نمایی و شکستن دشمن میسر نیست و یک عده نیز معتقدند می‌توان بسیاری از مشکلات را با گفتگو حل و فصل کرد. لذا مسأله اصلی این است که استراتژی ما باید تعامل سازنده و یا تقابل مستمر باشد و حل و فصل این موضوع با تنش و جر و بحث به نتیجه مطلوب نمی‌رسد و راه آن این است که همه همدیگر را برای رسیدن به استراتژی مناسب قانع کنیم».

دکتر روحانی، گفت: «دانشگاه‌ها وظیفه دارند اینگونه موضوعات را به جامعه توضیح دهند و رسانه ملی هم وظیفه ویژه‌ای در این خصوص دارد، چنانچه به طور مساوی در اختیار همه جناح‌ها و گروه‌ها قرار داشته باشد و بزرگترین وظیفه رسانه ملی طبق قانون اساسی آزادی است و باید فضای آزاد را در جامعه ایجاد کند. اگر رسانه ملی و همه رسانه‌ها به این وظیفه عمل کنند، کار بزرگی کرده‌اند».

رئیس هیأت دولت، با بیان اینکه ریشه همه دعواهای سیاسی در کشور چیست، خاطر نشان کرد: «ممکن است یک عده موضوعی را خوب و عده‌ای آن را بد معرفی کنند و یا عده‌ای برجام را موفق و عده‌ای ناموفق توصیف کنند، اما دعوا سر برجام نیست، بلکه در مورد موضوع بزرگ‌تری است. عده‌ای عنوان می‌کنند که مذاکره با خارجی‌ها وقت تلف کردن است و باید با آنها تقابل کنیم و در این صورت است که روزی در مقابل ما کوتاه خواهند آمد و در مقابل یک عده هم معتقدند که با جنگ و تقابل به جایی نمی‌رسید، البته بدیهی است که وقتی تجاوز و یا حمله‌ای صورت می‌گیرد، دیگر نمی‌توان از تعامل سازنده سخن گفت و پاسخ آن نیز روشن است، اما سوال این است که در شرایط موجود چه راهی باید انتخاب شود».

وی تصریح کرد: «یک عده به ما می‌گویند، شما در گفت‌وگو با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی وقت تلف کردید، آژانس در اختیار آمریکا و ابرقدرت‌هاست و گفت‌وگو با آن هیچ فایده‌ای ندارد و بیهوده است و یک عده نیز می‌گویند، می‌شود سال‌ها مذاکره کرد و به نتیجه رسید، همچنان که با همین آژانس بین‌المللی اتمی، توانستیم PMD را حل و آژانس اعلام کرد که این پرونده تمام شده است و این موضوع برای بعضی‌ها بسیار سنگین است و مانند بمبی است که بر سر عده‌ای کوبیده می‌شود».

رئیس جمهور، افزود: «وقتی با ۶ قدرت بزرگ جهانی بحث و مذاکره می‌کردیم عده‌ای نظر داشتند این مذاکرات خاصیت و فایده‌ای ندارد و باید ایستادگی کنیم و یک عده هم بر مذاکره تأکید کردند و دولت مذاکره کرد و با سختی توانستیم به توافقی برسیم و این توافق برای عده‌ای به مثابه کوهی بود که بر سرشان ریخت. اینکه با ۶ قدرت بزرگ جهانی مذاکره کنیم و آنها حاضر شوند ۶ قطعنامه فصل هفتی را فسخ کرده و پس بگیرند کار آسانی نیست».

دکتر روحانی، در ادامه اظهار کرد: «در ابتدای دولت یازدهم زمانی که تورم را کاهش دادیم بعضی از اقتصاددانان ایراد گرفتند که این کار اشتباه است و باید از رکود شروع می‌کردید، اما وقتی که تورم یک رقمی شد و همزمان رشد اقتصادی نیز در سال ۹۵ به رقم ۱۲.۵ درصد رسید، دنیا را به شگفتی وا داشتیم».

رئیس هیأت دولت، افزود: «این مدیریت همان مدیریتی است که بالاترین رشد اقتصادی را در سطح جهانی به وجود آورد و تورم برای ۳ سال مستمر تک رقمی شد و در بخش‌های مختلف از جمله بنزین، گازوئیل و گندم خودکفا شدیم».

رئیس جمهور، در ادامه سخنان خود با اشاره به موفقیت‌های به‌دست آمده برای کشور در پرونده‌های حقوقی دادگاه لاهه، گفت: «پیروزی در دادگاه لاهه کار آسانی نیست اما با تلاش حقوقدانان کشور، ما به پیروزی‌های ارزشمندی دست یافتیم و دادگاه به نفع ما و به ضرر آمریکا رأی داد. موفق شدن در دادگاه لاهه سخت و پیچیده است اما این کار انجام شد و ملت بزرگ ما قادر است در بخش‌های مختلف با استفاده از نیروهای کارآمد به نتیجه و موفقیت برسد».

وی با بیان اینکه ایستادن روی پای خود در اقتصاد حرف درستی است، افزود: «آیا می‌توان بدون رابطه و تعامل با دیگران به رشد و توسعه رسید، بدون تعامل و رابطه با دنیا شاید بتوان زندگی را گذراند اما دستیابی به رشد و توسعه چطور، رشد و توسعه بدون رابطه و تعامل با دنیا نمی‌شود و اگر صادرات نباشد و بانک‌‌ها قفل باشند و نتوانیم ارتباط برقرار کنیم، نمی‌توان به رشد و توسعه دست یافت».

دکتر روحانی، با قدردانی از کشورهای دوست و همسایه و برخی از دیگر کشورها که بی‌اعتنا به تحریم‌های ناعادلانه آمریکا با ایران همکاری و تعامل دارند، افزود: «ما امروز مبادلات تجاری و صادرات با دیگر کشورها را داریم و در همین شرایط سخت و جنگ اقتصادی در حال ورود به یک اتحادیه آسیایی هستیم».

رئیس هیأت دولت، با عنوان اینکه از دانشگاه‌ها درخواست دارم در همه مسائل روز اعم از علمی و اقتصادی، با ارائه نظرات کارشناسانه خود دولت را یاری دهند، گفت: «مواردی هستند که دانشگاه‌ها باید به‌عنوان مسائل مهم و استراتژیک وارد شوند و اگر با راهکارهای ارائه شده برای موضوعاتی که بیش از ۴۰ سال است راجع به آنها بحث می‌کنیم به نتیجه نرسیدیم، باید همه پرسی شود».

تجلیل از ایرج طهماسب به عنوان یکی از خالقان مجموعه «کلاه قرمزی»، حضور غافلگیر کننده مرضیه برومند روی صحنه، خاطره‌گویی شوخ طبعانه رضا کیانیان و… از جمله بخش‌های ویژه مراسم اختتامیه بودند که به‌شدت با واکنش مثبت حاضران در سالن و تشویق‌های پی‌درپی و مداوم آنان مواجه شد.

پخش گزارشی تصویری از اتفاق‌های این دوره جشنواره نخستین بخش مراسم بود. سپس گروه آفرینش به رهبری سهیل مطیعا سرودی شنیدنی را با محوریت گلچینی از قصه‌های معروف روی صحنه اجرا کردند.

سروش صحت: افزایش قابل توجه شرکت کنندگان نشان از تأثیرگذاری جشنواره قصه‌گویی دارد

در ادامه سروش صحت، دبیر هنری جشنواره روی صحنه آمد. او در صحبتی کوتاه درباره این جشنواره گفت: خوشحالم این جشنواره با شکوه‌تر از قبل برگزار شد و در این دوره شاهد افزایش قابل توجه شرکت کنندگان علاقه‌مند نسبت به دوره گذشته بودیم که این نکته، نشان از تأثیرگذاری این رویداد دارد.

رییس جشنواره: برندگان اصلی جشنواره قصه‌گویی امسال، قصه‌گویان و خانواده‌ها بودند

محمدرضا زمردیان رییس بیست‌ودومین جشنواره بین‌المللی قصه‌گویی و معاون فرهنگی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در مراسم پایانی این رویداد گفت: خدا را شاکرم در دو سال پیاپی به عنوان عضو کوچکی از کانون در خدمت شما عزیزان در جشنواره قصه‌گویی بودم. قطار جشنواره بیست‌ودوم امسال با انتشار فراخوان از خرداد آغاز به حرکت کرد و پس عبور از ۱هزار و ۱۰۰ مرکز کانون پرورش فکری در سراسر کشور و برگزاری جشن‌های قصه‌گویی، به ۳۱ جشنواره استانی رسید و با عبور از پنج جشنواره منطقه‌ای در آستانه شب یلدا به تهران رسید. مسافر این قطار نزدیک به ۱۷هزار قصه‌گو بودند که برای مخاطبان‌شان قصه گفتند و آن‌ها را وارد دنیای قصه‌ها ‌کردند.

وی بیان کرد: جشنواره امسال هم به لحاظ کمّی و هم کیفی جشنواره‌ای قابل توجه بود؛ حضور 17هزار قصه‌گو نشان داد که جشنواره به لحاظ ترویج قصه‌گویی و اهدافی که در این حوزه دارد، به موفقیت‌های قابل قبولی رسیده است، اما این عدد به تنهایی اهداف جشنواره را محقق نمی‌کرد، بلکه استقبال مخاطبان جشنواره در سراسر کشور ثابت کرد به لحاظ کیفی قصه‌گویان کانون و عزیزانی که در این جشنواره شرکت کردند، توانسته‌اند نیاز مخاطبان را بشناسند و به آن‌ها پاسخ دهند.

زمردیان در ادامه از همه حاضران در این جشنواره، اساتید، داوران و مردم تشکر کرد و افزود: از طریق جشنواره قصه‌گویی، امسال ۲۶هزار و ۵۱۵ بار در کشور قصه‌گویی انجام شد و مخاطبان نیز استقبال چشمگیری داشتند و ما شرمنده مردم و خانواده‌هایی شدیم که از ۲۶ آذر که همزمان با آلودگی هوا و تعطیلی مدارس، به جشنواره آمدند و فضای کوچک در حد بضاعت ما، ظرفیت پذیرایی از آن‌ها را نداشت.

وی مخاطبان اصلی جشنواره قصه‌گویی را مردم و قصه‌گوها دانست و توضیح داد: به اعتقاد من، جشنواره امسال دو برنده اصلی داشت؛ برنده اول قصه‌گویانی بودند که توانستند مخاطبان را به سالن‌ها بکشانند و پای قصه‌ها نگاه دارند و برای آن‌ها جذابیت ایجاد کردند و میزان مخاطبان نشان می‌دهد که آن‌ها در ارائه هنرمندانه خودشان در قصه‌ها موفق بودند. اما برنده اصلی، خانواده‌هایی بودند که در این دوره با وجود گستردگی ابزار سرگرمی که برای دوران فراغت بچه‌ها وجود دارد، قصه شنیدن را انتخاب کردند و در جشنواره حضور یافتند.

رییس جشنواره بین‌المللی قصه‌گویی در پایان از همراهی سازمان‌ها و دستگاه‌های فرهنگی و هنری تشکر و ابراز امیدواری کرد با کمک و همراهی همه مراکز و سازمان‌ها، قصه‌گویی که قدمتی دیرین در کشور دارد، احیا و شب یلدا به عنوان شب قصه‌گویی معرفی شود.

اهدای جوایز بخش بین‌الملل

در ادامه، جوایز بخش «بین‌الملل» اهدا شد.

سپس گیتی خامنه داور بخش بین‌الملل، اصغر همت و عباس جهانگیریان نویسنده و داور بخش منطقه‌ای جشنواره قصه‌گویی برای اهدای جایزه‌ها روی صحنه آمدند. خامنه در ابتدا بیانیه هیأت داوران این بخش را قرائت کرد که در بخشی از آن آمده: «این دوره از جشنواره رویکردهای حائز اهمیت بسیاری داشت و از جمله مهم‌ترین آنها توجه قصه‌گویان نوجوان به شاهنامه فردوسی است».

در ادامه ساره قصیر با قصه جوجه که جایزه اول در بخش قصه‌گویی بین‌الملل را به طور مشترک با مهدی محمدیان با قصه «در بهای آزادی» از تهران دریافت کرد، پس از دریافت جایزه گفت: این جشنواره در دنیا بی‌مانند است و خوشحالم در کنار قصه‌گویان ژاپنی، ترکی و کوبایی اجرا کردم و مطمئنا شما بهترین هستید، نه من.

در این بخش هیچ اثری واجد دریافت جایزه دوم شناخته نشد. رتبه‌ سوم نیز به صورت مشترک به مریم فهیم‌پور با قصه «این کدوی پیرزن نیست» از خوزستان، کیمیا یعقوبی گودرزی با قصه «بیژن و منیژه» از تهران و سولماز صادق زاده‌نصرآبادی با قصه «قدم یازدهم» از آذربایجان شرقی اختصاص یافت.

گیتی خامنه، مرتضی سرهنگی و اشکان خطیبی، هیأت داوران بخش بین‌الملل بودند.

تقدیر از طلایه‌دار قصه‌های دفاع مقدس

سپس مجری مراسم با بیان قصه جنگ ایران و عراق از محمدحسین قدمی به عنوان طلایه‌دار قصه‌های دفاع مقدس، معلم و نویسنده کتاب‌هایی مانند شب خاطره و… روی صحنه دعوت کرد و فاضل نظری، مدیرعامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان از این نویسنده قدردانی کرد.

قدمی برای تعریف دو قصه پشت تریبون حاضر شد و گفت: خاطرات تلخ و شیرین از جنگ توامان بوده و تصمیم به قصه‌گویی را از خاطرات شیرینم دارم، اما بسیار دشوار است که از بین قصه‌ها دو اثر را انتخاب کنم که دو نسل کودکان و بزرگسالان را در برگیرد.

قدمی در نهایت دو اثر را با شور و حال برای حاضران تعریف کرد.

رضا کیانیان و خاطرات بامزه دوران تحصیل!

رضا کیانیان، مهمان و قصه‌گوی ویژه برای قصه‌گویی روی صحنه حاضر شد. او که با وجود کسالت خود را به اختتامیه جشنواره رسانده بود، ضمن اشاره به اینکه خود یک کانونی است، گفت: نسل پرافتخاری از هنرمندان کشور همه از هنرجویان کانون بودند. او ادامه داد: شب یلدا شب طولانی سال و ایرانیان با شب چله به استقبال این شب می‌روند. شب چله یعنی شب میوه‌های خوشمزه و شب قصه‌گویی.

این هنرمند در ادامه قصه‌ای از دوران دبستان تا دبیرستان خود گفت. حاضران در سنین مختلف با اشتیاق قصه کیانیان را که مایه‌های طنز داشت، دنبال و بارها او را تشویق کردند.

اهدای جوایز قصه ۹۰ ثانیه

در ادامه مراسم جوایز قصه ۹۰ ثانیه با حضور مسعود فروتن، داور این بخش و مریم سعادت از مهمانان ویژه اختتامیه اهدا شد.

برگزیده منتخب در رتبه اول قصه ۹۰ ثانیه، کودکان شیرخوره‌ای بودند که در آغوش پدر و مادرشان روی صحنه آمدند و عروسک‌های نمایش‌های این جشنواره جایزه‌اش را اهدا کردند. ساره وفا مادر این دوقلوها از استان مرکزی با قصه «سیامک و سیاوش» به عنوان نفر اول این بخش شناخته شد. منصور خانی از استان تهران نیز با قصه «آرزوهای من» در جایگاه دوم قرار گرفت و بیتا شهبازی از استان آذربایجان شرقی با قصه «زندگی من» موفق به کسب مقام سوم شد.

همچنین در فرآیند رای‌گیری انتخاب قصه برتر از نگاه مخاطبان به ترتیب محسن وظیفه پشتکوه با قصه «زلزله تا زلزله» از استان اردبیل، لی‌لی‌ناز زین‌وند لرستانی با قصه «دعای مستجاب شده» از استان خوزستان و آوا عزیزپور با قصه «من و بابام و آجیل» از استان اردبیل به عنوان قصه‌گوهای برتر در مقام‌های اول تا سوم قرار گرفتند. دیپلم افتخار این بخش نیز به علی بندیمه با قصه «لب، لب ندیده» از قم و مریم ابراهیمی‌فر از گیلان با قصه «لحظه‌های شیرین» تعلق گرفت.

هیات داوران بخش قصه‌ 90 ثانیه رسول صدرعاملی، حبیب رضایی، مسعود فروتن، گلاره عباسی و مهدی رجبی بودند. قصه‌های ۹۰ ثانیه‌ای در جشنواره بیست‌ودوم شامل بخش‌های جنبی با عنوان «قصه زندگی من»، «قصه‌های شهر من»، «قصه کانون زبانی‌ها» و «قصه خبرنگاران» بود.